Een Namiddag an d´ Diek, vör 40 Johr 
von Peter Nanninga, Plewert
©Redaktionsbüro Dirks


As Kind kunn ik in Sömmertiet bi moij Weer, middags bolt nett mehr dorvan eten, wull ja am leevsten futt na Diek. Bi de Warmte schmucken ok keen braden Tuffels, dorum wur mien Teller neet leeg. Endlek dürs ik upstahn, fell noch een Handauk up´t Gepäckholler, dann schmeet ik mi up´t Rad un feeg d´ vandör.
Mauder wohrschau mi noch un reep: "Paß up un gah neet tauwiet in´t Watt!" Mien Sörg was een heel anner, umdat ik up halv Patt na Diek, an een Koppel Gausen langs muß, de mi meest gaud in Schweet jaugen. Man ok de Deer´n was dat an de Dag wall tau benaut, se bleven möij an´t Schlootswall sitten un luren mi drömig na. `t was ober ok een gleunig heet Julidag, de Feldweg stoof un keen Boom of Struck spenn Sgarr. Een Leeverke leet sük hör´n, trilleer sien Lied dor heel boben in´t Lücht, ik kunn hum man blot noch as een lüttje, dunker Punkt sehn.
Nahder an´t Diek, sach ik al, dat van mien Kolantjes noch nüms d´was. Ik schoof mien Rad an´t Wall van´t Schloot daal, in´t Reit un sprung in´t Rünn, bi´t Diek up. Uns Badestee was in de 50er Johren futt liekut, over Diek, wenn wi van´t grön Schappweg kwammen. Dat Watt lagg blinkend vör mi, in´t Priel steeg dat Water al an un de Seewind rook na Solt un Sliek. An een Stee, wor neet sovööl Schappkölkes laggen, schmeet ik mien Handdauk in´t Gras un reet mien witt Unnerhemd over´t Kopp.
Nu lagg ik boven up´t Kapp van´t Diek tau lunkohren, har de heele Natur vör mi alleen un wach doch mit Smarten up Gesellskup, van mien Schaulkumpanen. Van´t Watersied streek mi een laue Wind over´t Rügg, un een Stück of wat Seemöwen seil´n over mi weg. Van Süüd, halfweg Füürtoorn, drung wat Schappgeblaar na mi tau. In´t Fernte sach ik een Damper, de in´t Fohrwater, up Börpm an stür.
Wor ik dor nu so alleen lagg, muß ik an de Tiet taurügg denken, as ik noch neet na´t Schaul gung. Daumaals har ik immer blot up de Flinten seten, umdat ik mi neet in´t Water trau. Ik was al stolt, wenn mien Büx van unnern ´n bietje natt worden was. Ja, dortau fallt mi noch in, dat ik ohne ´n Fleß, mit lippsöt Saftwater, gorneet erst na Diek gahn was. Ok luur ik mitunner tüschen de dicke Flinten,
---- dor sull de Stürk mi ja funnen un unnerweg haalt hebben. Man intüschen was ik ja grood, wur anner Maand all 10 Johr un kunn sogar al huntjen. Van Plewert ut rögen sük nu wat lüttje Punkten, up´t Diek an, seker Radfohrers. Endlek, dat hett ja wat düürt. Van´t Seesied, up Watt, sach ik ok taumaal twee Mannlüü nahder kommen. De kreeg ik nu erst in´t Luur, de harrn ja an´t Buttjen west. As ik mi nochmaal up Buuk schmeet, sach ik, dat mien Kollegen al bolt bi Diek wassen. Nu gung dat ruck zuck, taumaal was d´ Gedrüs an´t Strand, un een annanner wennt Klottje Kinner, van Plewert, binanner. De Jungs stoben bi´t Diek up un de Mannlüü stappen tau´t Watt ut. Junge nee, wassen wi blied un lepen de Keerls entegen, wi kunnen bi´t Utschier´n un Butt tellen, taukieken. Intüschen sach man, dat de Flaut upleep. Wie Kinner gungen in´t Watt, wullen uns sorecht noch eem wältern un mit Schliek begahn. As uns de Grapp dorvan of was, trucken wi mit uplopend Water weer up´t Diek an. Wi wassen blied, dat intüschen ´n poor schier Plewerder Wichter, in Baadkleer sünntjend, up hör Dekens laggen. Een Rummel lüttje Kinner, vermauk sük wat vörn, in leeg Water. Tegenover vandag, wassen de Wichter daumaals mit hör Baadtüüg ja noch recht kumpleet antrucken. Ok mi sülvst seh ik noch: Junge nee, wat was´k ok een mager un homel Ripplapp. Ik stunn immer middent in mien overgrood, schwartgries Turnbüx. Dormit sprung ik sogor in´t Water, muß mi ober mitunner seggen laten, paß up, du verlüst dien Slippen. Utwussen Lüü kwammen dautiets neet bi Diek, höchstens Sönndags, as Taukiekers mit Slips un Kraag, man bestimmt neet up lüttje Büx un bloot Benen. De Ollen menen frauger ja: "Wat gaud is tegen Koll, is ok gaud bi Warmte." Um de Wichter in´t Water tau lotsen, mussen wi, in uns Kinnertiet, wat utfreten un hör targen. Dat fung harmlos an. Mit een bietje Soltwater versöchen wie hör natt tau spüttern, of wie schmeten hör mit Knappers.(Seegras) Wenn se dann noch neet upsprungen, dann trakteern wi hör mit´n Kraaber, of söchen een dood´, glibbig Nesselquaal, dat ekel hör heel bestimmt. Dann flogen de Frölüü tau Been un wurden flügg. "Harrijasses, ji sünd ja heeldaal maal," so gieren un kreih´n se. Na un na wagen de groot Wichter sük dann doch all in´t Water. De Jungs mussen eem wiesen, dat se driest un vigilant in de Düpde duken kunnen un versöchen, mögelkst wiet un lang unner Water tau schwemmen. Kwamm ok maal vör, dat de ´n Wicht, wenn se een groode Bangschieter was, rin schmeten un unnerdumpelt wur, umdat se alltauvööl Fiebelquinten mauk, sük taulang zier un neet in dat natt Element wull. Mit völl Utdüür genoten wi dat herrlek moij, köhlig Water, quicklebennig puitjen un spaddeln wi noch lang dorin rum. Wenn maal een van de Wichter sük an een Nünner beseert hett, stunnen wi Jungs hör geern bi un spennen Troost. Van dat Malljagen un rumjuchtern kregen wi Waterröten Smacht, klautern mitleevela tau´t Water ut un drögen uns of. De lüttjede Kinner harn uns tau keken un sük up de Flinten nu so de Tiet verdreben, as ik frauger.
------Man nu kwamm taumaal een lüttje Wicht düll bi hör grood Süster anreren: "Dor, de norre Fent hett mi heel natt sprützt!" Dau betüß de grood Süster hör: "Och wat, du oll Galper, maak keen Puhee un stell di neet so an, spütter hum eenfach ok natt!" Man dat lüttje Minske stamp heel vergrellt mit beid Fauten up un reep: "Ik kann -de oll Swien- doch nett natt maken, ik bin doch een Wicht!"
-----Wi Jungs wassen blied over so´n Käkelee un kunnen uns dat Gniffeln nett verkniepen. In enig Saken wassen de Wichter uns vörut, de harn gaud vörsörgt un wickeln nu de feinste Krintstuut mit Botter un Zuckerbuutjes ut. Nu kunnen se uns quälen, un de Jangst in´t Maag, na watt tau Bieten, in uns Smachtlappen hoch drieben. Besünners anlacht wur ik van een Schief Swartbrot, mit Schappkeeske, ha wat har ik´n Kohldamp. Ok wenn wi ´n poor Gröschens in Taske hat harn, kopen kunnen wi uns daumaals bi Diek nix un gau na Huus, dat was uns tau wiet. Wi hebben dat gorneet so unnerfunnen, dat uns de heele Nammiddag, de grell Sünn, up´t Lebend prallt har. Man nu sach man doch eenig fürrood Rüggen, dat kunn noch pienelk worden. Van Sünnenmelk un Smeer harn wi daumaals noch overhoopt keen Künn. In´t Feernte fungen de Schappen taumaal an´t blarn un de Wind bleu up, dat sach na Gewitter ut. Nu kunn man gliek een hektisch Drieben sehn, elk söch gau sien Plünnen binanner un wi jaugen mit uns Raden up Plewert an. Dat Grummeln un Blitzen was gau over uns un een dicker Gewitterschuur brock lös. Up de hart, kluterg un rubberg Weg mussen wi gaud uppassen, dat wi up´t Spoor bleben. Pluderg um´t Kopp, van de anstrengend Namiddag, un mit Schmacht in´t Leben, kwamm ik meßnatt na Huus. Na´n Teller Kamelkbree, neih ik noch twee Stücken Swartbrot mit Kees d´ achter, dau was mien Liev vull. Dat was noch heelnett tweedunker, dau was ik al in mien Slaapkamer un schmeet mi doodmöij in´t Bett. Oma kwamm mit´n Handdauk, de se in Kamelk dumpelt har un dee mi de up´t Rüch. Dat was makelk. Mittlerwiel is dat 40 Johr her un an´t Plewerder Diek hett sük vööl daan. Wi hebben hier nu ´n Bült Urlaubers, de friske Lücht söken, sük in´t Krummhörn erhalen un een poor moij Dagen maken. Ok de Baadmaud is vandag knapper un nüdelker worn, de nüt Wichter un jung Frau´n, bi uns an´t Strand, sünd ja man blot noch mit fein klöört, breede Smuckbandjes verpackt un´n sööt Schleifke dekoreet, de´s wall mitunner ok open rieten, umdat de Sünnje hör heel un dall berecken kann. De Tiet is eben anners worn un vööl Krummhörners mutten hör Geld vandag van Urlaubers hebben, de de Noordseewind mögen un fohrn dann sülvst geern maal in warmede Kuntrein. Mien Frau is in Westfalen grood worn, un de Stadtjers wassen uns mit dat, in´t Ferien fohren un Urlaub maken, ja alltiet wiet vörut. Mien Gudrun bruuk ik neet dormit komen, dat ik noit weg kann un am leevsten in Huus, in Plewert bliev. Also proot ik so, as wenn ik geern ok maal up Tuur much. Meist sünd wi uns dann fell eenig un weten, dat wi wegen uns Eiergeschäft un de Hauhner, doch neet lang un sowiet verreisen könen. Na so´n neerkauend Proot, an´t Vörabend, kwamm mien Gudrun mörgens reckend un streckend tau´ Bett ut un meen heel sinnend: "Du, ich habe von herrlichen Stränden und Korallenriffen, von Palmen und weißen Segelschiffen geträumt, ich glaube ich war auf Hawai, es war herrlich!" Dau hebb ik hör fraugt: "Was ik ok mit?" Man se verdreih hör Ogen in´t Kopp un sä: "Nein, du doch nicht, du hast ja keine Zeit." Een bietje benaut un ofgünstig was ik doch un hebb meent:
------------"Du kannst d´ wall wesen, du kummst noch maal wor!"-----------

INDEX  /  HOME


©M.Becker  +  Impressum
www.ostfriesen-info.de + www.kwagga.de