Dat Problem mit ´n Wiehnachtsboom
© Erich Bolinius, Emden-Petkum, Zum Bind 25


Is in Augustmaant. Mien Frau un ik hollen uns up uns Terrasse up. Ik
sitt in Skarr un bün an lesen. Mien Frau liggt in ´n Stöhl un lett sük
de lesd, warm Sünnenstrahlen up Buuk skienen. All Ogenblick mutt se
hör Stöhl, wor se drin liggt, versetten. De Sünn kummt deelwies over
de hoog Dannenbomen neet mehr so recht rover.

"Dat will ´k di seggen", seggt se an mi, as se weer maal `n Stück
wieder rückt, um in d´ Sünn toe blieven, "de Spitzen van de Dannen
worden rutsneeden. Dann hemmen wi Wiehnachten gliek moi Dannenbomen".
"Ja, ja," segg ik un denk, "laat hör man prooten. De moi Dannen
besnieden, dor holl ´k nix van."

Ruugweg veer Week vör Wiehnachten meent mien Frau, "denk dran, du mußt
de Bomen noch besnieden." "Ik weet neet," segg ik, "de sehn doch so
moi ut." Man do harr ´k wat seggt. "Du west genau, dat wi sömmers up
Terrasse bolt keen Sünn mehr hemmen. De Bomen mutten besneden worden,"
seggt se al neet mehr heel so frünnelk an mi, "un wenn du dat neet
deist, dann daa ´k dat sülvst." Bumms, dor harr ´k hum kregen. Wat
sull ´k maken? Wegen so ´n paar Spitzen de eheliche Free up Spöl
setten? Nee, dat lohnt sük neet.
Saterdaags, de Week vör Heiligavend, hebb ik smörgens mien Ketelanzug
antrucken, Saag un Trappledder ut Stall haalt un dann sull dat
losgahn. Ik hebb mi van unnern de Dannenbomen, wassen Omorikas, noch
maal recht bekeken. "Wat sünd de boben doch moi wursen. Un sovöl
Dannentappen sitten dor dran. Is ja egentlik skaa, de oftoesagen",
denk ik so bi mi. "Man dat nützt nu nix mehr", skütt mi dat dör de
Kopp, "denk an de Sünn in d´ Sömmer un an de Huusfree!"

"Wo gah ´k an besten vör", overlegg ik. Dorbi mutt ik seggen, ik bün
Koopmann van Beroep un keen goed Handwarker. Ansük hebb ik vör all
Handwarkarbeiden goed Frünn, de mi dat bi uns in Huus maken, wenn maal
grotere of komplizeerte Saaken anstahn. Dorför overnehm ik för hör de
Schrieverarbeiden. Een Hand wasket sotoeseggen de anner. Man nu bün ´k
alleen, un ok neet koppfast.

"De Spitzen kann ´k wall, wenn ´k Trappledder up Terrasse stell un mi
heel boben drupstell, rutsagen," denk ik so in mien Enigheit. De
Trappledder also hengestellt. "Bietje wackeln deit h´ ja, is ok neet
mehr de neeiste", denk ik, "man nu rupp, neet na unnern kieken". Mit
een Hand holl ik mi an de dickste Tack van de Boom fast. In de anner
Hand hebb ´k de Saag. Man dor is nix toe maken. An de Stee, wor ik de
Saag ansetten will, koom ik neet ran. Is noch toe wied weg. Also weer
runner van de wackelige Trappledder. Bün rein blied as ´k unnern weer
up faste Grund stah. Man upgeven dür ´k ja neet. De lang
Aluminiumledder, de bi uns up Böhn steiht, un de mien Frau alltied
bruukt, wenn se up Spitzböhn will, mutt d´ her. "Leev", röp ik hör dör
de Fenster toe, "brengst mi de Ledder even rut?" "Ja, gliek", hör ik
van binnen.

Settje later is de lang Ledder butendör. Ik dor mit up uns Terrasse.
"Sall ´k di de Ledder fasthollen", fraggt se mi. "Nee," segg ik, "dat
kann ´k wall alleen". Ik stell de Ledder haast pielliek an de eerste
Dannenboom. Doe hum up de Esters (Fliesen), dor is uns Terrasse mit
utleggt, bietje hen un her rieten. Will proberen, of he ok fast
steiht.

"Ja", denk ik, "de steiht fast. Dor kann nix geböhren". Nu rupp up de
Ledder. Ik holl mi weer mit een Hand fast. In anner Hand de Saag.
Boben ankomen, bün ´k doch ´n spier bang. "Neet na unnern kieken, wenn
man neet koppfast is," skütt mi weer dör de Kopp. Un dann fang ik an
toe sagen. Ruugweg twee Meter unnerhalv van de hoogste Stee. Verdexelt
noch maal, geiht dat stur. All Ogenblick mutt ik uphollen. De rechte
Arm word mi van ´t sagen haast lahm. Ik doe de Arm wesseln. Man mit
links hebb ´k neet sovöl Kraft. Ik bün nett weer an wesseln, dor glitt
de Trappledder weg. Ik versök, noch mi an ´n Tack fasttoehollen. Man
toe laad. Ik ligg lang up Ledder un twee Meter deper. Dat gung in
Sekunnen. Sehr daan hebb ´k mi neet. Man de Schrick! "Sall ´k
uphollen", overlegg ik. "Nee", denk ik na ´n Settje, "de Blamage
giffts du di neet". Also, de Ledder weer hengestellt, un weer na
boben. Nu was ´k noch vörsichtiger. Ik will ´t ofkörten. Na ruugweg
twee Stünn harr ´k de Spitzen all toe de Bomen rutsaagt. Eenmaal is mi
de Ledder noch weggleden. Weer lag ik lang up Buuk up de Ledder. Un is
ok weer goed utgahn.

De Spitzen van de Dannenbomen harr ´k nu ja unnern liggen. Unnern
sachen s´ lang neet so moi ut as boben in de Höchte. De moiste hebb ´k
rutsöcht un dann mien Frau röpen. "Wat meenst, sölen wi de as
Wiehnachtsboom nehmen", fraag ik hör. "Ja, de is moi genug. Wat sölen
wi uns för völ Geld een kopen," seggt se an mi. Kört d´rup kummt ´n
Fründ, de uns all Week Eier van freelopende Höhner brengt, bi mi in d`
Tuun. "Wat meenst van d` Boom", fraag ik hum. Eerst seggt h` neet völ.
Bekickt sük de Boom van all Kanten. "Dat will ´k di seggen", meent he
na ´n Settje so ´n bietje verlegen, "up Boom fallt de "eerste Blick".
Un so heel moi sücht h´ ja neet ut".

"Meenst dat, aber sovöl Dannentappen, de hest an geköffte
Wiehnnachtsbomen neet", antwoordt ik hum, um sien Menen toe ännern.
"Dat stimmt", seggt he, "ik würr mi dat aber doch noch maal
overleggen". Un dann mutt he wieder, um anner Lü noch toe Wiehnachten
Eier van freelopende Höhner toe brengen.

"He is `n würrelke Fründ", denk ik so, "he hett de Wahrheit seggt". De
Boom döggt för uns neet as Wiehnachtsboom. Wat sullen uns Kinner wall
Heiligavend seggen! Un de Verwandten! De seggten seker nix, man
denken! Wi mutten uns `n Boom kopen, dat is mien Menen. Nu mutt ´k
mien Frau eerst overtügen. "Du," segg ik heel vörsichtig an hör, "ik
löv, wi kopen uns doch ´n noch ´n Wiehnachtsboom. Up Boom fallt de
"eerste Blick". Un de Spitzen van all de Bomen, de ik ofsaagt hebb,
sehn neet alltoe moi ut". Na ´n bietje Overleggen seggt se an mi,
"weest wat, dien Ollen hemmen doch in de lesd Jahren keen Boom mehr
köfft, de brengen wi disse hen. De freien sük, un wi kopen uns een."

Man, bün ´k blied, dat se inverstahn is. "Du", segg ik an hör, "wi
brengen mien Ollen de Boom gliek hen, un dann fahren w´ wieder un
haalen uns een van d` Görner." Geseggt, gedaan. Ik schnapp de van mi
ofgesaagte Dannenboomspitze, legg hum achtern in d` Kufferruum van uns
Auto, un dann susen mien Frau un ik mit de Boom of. Bi mien Ollenhuus
ankomen, nehm ik de Boom toe de Kufferruum rut un gah dormit over de
lüttje Paddje na d` Vördör. Ik bün noch gar neet heel dor, dor kummt
mien Vader mi al integen. "De kannst weer mitnehmen, dien Süster hett
uns al een mitbrocht;" seggt he an mi. "Dat is ja dat eerst Maal siet
Jahren", antwoordt ik hum argelik. "Maakt nix", seggt mien Frau, "dann
brengen wi hum na mien Moeder. De hett wiss noch keen".

Na ´t Teedrinken bi mien Ollen sünd wi dann na mien Swegermoeder, de
siet lang Jahren Wedefrau is, fahren. Mien Frau pingelt, ik stah mit
de Boom achter hör. De Dör geiht open. Mien Swegermoeder sücht de Boom
un seggt, "ik will dit Jahr keen Boom hemmen. Bün an all Dagen
inladen. Heiligavend bi joe, eerst Wiehnachtsdag bi d` Enkeldochter un
tweed Wiehnachtsdag bi mien Frünndin. Ik bruuk keen Boom." "Dat dürt
neet wahr wesen," denk ik bi mi. "Ik laat di hum hier in d´ Tuun
stahn", segg ik an hör, "hier sücht de ok moi ut. "Nix d´ van", seggt
se, "un wor bliev ik dormit na Wiehnachten? Dann sitt ´k d´ mit."
"Goed", segg ik, "ik nehm hum weer mit". Ik bün up Weg na mien Auto,
dor kummt mi uns oll Postboot, de al ´n paar Jahr in Ruh is, integen.
"Hemmen ji al ´n Boom", frag ik hum. "Nee," seggt he, "wi wölen dit
Jahr keen hemmen, wi gahn de hele Dagen over Wiehnachten na uns
Kinner. Aber besten Dank, dat du an mi docht hest".

Dorna sünd mien Frau un ik mit uns Dannenboom in d´ Kufferruum na de
Görner fahren. "Wor hemmen ji de dann köfft", fraggt he mi, "de sücht
ja ´n bietje aarig ut". "Dat is ´n lang Geschicht", segg ik an hum,
"verkoop mi lever ´n Boom". För twintig Mark, mehr Geld wull ik för
Dülligkeit neet utgeven, hemmen wi ´n Boom köfft. Was noch lüttjede,
as de ik ofsaagt harr un de noch in mien Kufferruum lagg. Un
Dannentappen wassen d` ok neet an, blot ´n bietje lieker was he.

"Bün gespannt", denk ik, as ik de Boom in d´ Kamer stell um hum toe
smücken, "wat uns Kinner un Verwandten van disse geköffte Boom seggen.
Villicht harr ´k doch ´n grotere kopen sullt", overlegg ik noch maal.
Man dortoe is dat nu toe laat. Aber eens is för mi ok klaar, ´n
Wiehnachtsboom ut egen Tuun as Geskenk anbeden doe ´k noit weer.

INDEX


© M.Becker 03/2000
www.ostfriesen-info.de + www.kwagga.de